Schön met üch ze fiere

(M.: F.M.Willizil / T.: Harald van Bonn)

Verlag: Gerig

 

Koot vör Holland geboore, opjewaahsse am Rhing

do, wo die Welt flach es, wo noch Windmöhle sin

met 18 moht hä rus do, en de jroße weite Welt

en all die Metropole, fott vun Wiese un Feld

 

Ävver wo hä och wor, nie wor hä ze Hus

sing Sehnsucht noh Heimat, die wood hä nit loss

doch dann kom hä op en Party, he in unsere Stadt

dä Dom, die Minsche – dä Jung wor platt un saht:

 

Schön, met üch ze fiere - schön, bei üch ze sinn

einfach en mir spüre: „He jehüür ich hin.“

Et es schön, met üch ze laache - ich ben nit mih allein

kein Sorje mih maache, denn he ben ich doheim

 

He wood dä Jung jlöcklich, wor schwer infiziert,

hät noh un noh och all die jecke Leedcher jeliert

us voller Bross sung hä alles jetz met

un jeder daach, dat hä vun Kölle kütt.

 

Dat Mädche kom uss Düren, als se ihn beim „Effi“ soh

jet singe, jet laache – su kom mer sich noh

un am nächste Morje, als hä en dr Speejel loort

do hätt hä vun hinge ihr Stemm janz höösch jehoot:

 

Schön, met dir ze fiere - schön, bei dir ze sinn.

einfach en mir spüre: „He jehüür ich hin.“

Et es schön, met dir ze laache - ich ben nit mih allein

kein Sorje mih maache, denn he ben ich doheim

 

Un drei Jöhrche späder, do maahten se Ähnz

et wood jehierot un ald bal kome Pänz

met Pappnas un Trumm trecke die hück durch de Stroß,

do süüht mer: “echte” Kölsche, die stirve einfach nit uss

 

Schön, met üch ze fiere - schön, bei üch ze sinn

einfach en mir spüre: „He jehüür ich hin.“

Et es schön, met üch ze laache - ich ben nit mih allein

kein Sorje mih maache, denn he ben ich doheim